Privacy zin-en-onzin

Deze reactie kwam er op een artikel van Jacqueline Goossens in De Morgen Magazine van 17 februari 2007. Een dag later kreeg ik prompt antwoord van haar.

-------

Beste Jacqueline,

Ik ben het volledige met je eens dat stop-and-frisks a ratio van 3% blanken en 64% zwarten een scheve verhouding is in een precinct waar er een bijna gelijke spreiding van rassen is. Een jammerlijk feit, allicht heeft angst voor moslim terreur ook binnen die groep de verhoudingen doen scheefzakken. Laat ons hopen dat harde cijfers en het slijten van de jaren dit langszaam allemaal zal uitvagen en dat iedereen terug (of eindelijk) een gelijke behandeling krijgt.

Waar echter mijn haar regelmatig wel eens van recht komt, is het verzet van de zogenaamde "privacy" beschermers. Het zinloze gevecht tegen het niet mogen gefilmd of gecontroleerd worden. De onterechte verontwaardiging toen Swift informatie verstrekte over internationale bank transfers aan Amerikaanse inlichtingsdiensen. Het bij verdenking niet mogen naar je papieren gevraagd worden....

Enerzijds is dit toch reeds een gevecht tegen de windmolens: we worden op allerlei manieren gevolgd. (bankkaarten, SIS-kaarten, grootwarenhuis klanten kaarten, doktersvoorschriften met barcodes, camera's aan bankautomaten, in warenhuizen, op straat, enz...)

En ook anderzijds: indien je niets verkeerd doet, wat heb je dan te verbergen? Als ik in Leuven een pintje ga pakken, in Brussel ga shoppen of 2 flessen champagne met mijn echtgenote koop in een warenhuis, waarom zou ik dit dan willen verbergen? Indien ik echter vergezeld van een prostituee in Gent een wapen koop bij een duistere autoverkoper, waarom zou dit dan wel moeten verborgen worden of waarom zouden de overheidsdiensten dit niet mogen gebruiken om een wapenhandelaar, en mezelf als potentiele moordenaar, op de vingers te tikken. Is het recht om "slecht" te doen zonder dat iemand het weet misschien onontbeerlijk voor onze samenleving. Het moet daarom niet steeds een stop-and-frisk zijn, maar als je daarmee de wapens van de straat haalt en het leven van een kind spaart, mag zelfs dat van mij elke dag.

Kijk maar naar 't begin van je artikel, Jacqueline, waar je trots aankondigt dat je zonder angst 's nachts en alleen durft rond te lopen in Stone Street: "Het ligt namelijk in een veilige precinct". Hoe zou die veilig gehouden worden denk je?


Met vriendelijke groeten en ja: I love New York en geniet wekelijks van je column.

Johan Coppieters.

--------

Dag Johan, dank voor je reactie.

Het is een delicate zaak dat tegenhouden van mensen. De laatste jaren zijn er in New York alleen al verschillende totaal onschuldige mensen -telkens zwarten- door overijverige agenten doodgeschoten. Een balans vinden in een wereld waar, ook in Belgie, veel racisme is, is heel moeilijk. In tijden van politieke spanningen -denk aan jaren dertig, veertig toen joden de boter hadden opgegeten, nu de moslims, in de jaren 1920 de Italianen in Amerika die van anarchistische aanslagen werden verdacht, Sunni-Shiiten, Hutu's-Tutsi's, enzovoort- staan de dingen helemaal op hun kop als het op stop-and-frisk-acties aankomt. Beeld je in dat je een lid bent van zo'n geblameerde groep. Zelf ben ik voor heel bedachtzaam te werk gaan als het aankomt op mensen tegenhouden en controleren op straat want macht en repressie lopen vaak genoeg snel uit de hand.

Wat het veilige stukje New York betreft waar ik in het donker ronddartel: -het gaat over een buurt waar een concentratie is van een aantal van de machtigste bedrijven van de wereld en een toenemend aantal super-de-luxe-apartementen. Een compleet andere wijk met een heel andere dynamiek dan de uitgestrekte arme woonwijk in Brooklyn waar ik het ook over heb.

beste groet, Jacqueline